Кош як рӯзи пур аз нур ва ё як шаби кӯрЛаб ниҳам бар лаби ту, пас биравам бар лаби гӯр.
213 Муфассал
Ҳар гаҳ, ки бишмарӣ, эй хушнигоҳи ман,Бо чашми ошиқӣ айбу гуноҳи ман,
Зи сад даъвогари беақл як дузди музаффар беҳ,Зи сад ҳақгӯи бетаҳқиқ як афсонапарвар беҳ.
Ба кӯят меравам бо бори дил истода-истода,Гиреҳҳои диламро баҳри ту бикшода-бикшода.
Кунун, ки бар кафи гул ҷоми бодаи соф аст,Ба сад ҳазор забон булбулаш дар авсоф аст.
То наёбӣ, ҷони ман, ҷони сухан,Чун гадоён мехурӣ нони сухан.
Ҳамчунон к-аз каронаи шаҳреРаҳгузар бошию гузар созӣ,
Паридӣ то ба гардунҳоДаридӣ пардаҳои рози кайҳонро.
Шунидаам, ки ба гул булбули саҳархон гуфт,Ки шукри неъмати субҳи висол натвон гуфт.
Бар ман қалами қазо чу бе ман ронанд, Пас неку бадаш зи ман чаро медонанд?