Вақти тифлӣ, вақти роҳ омӯхтан,То наафтад, дошт ӯ аз домани ту.
209 Муфассал
Халқ гӯяд, ки ҷайра як вақтеДукфурӯши ҳалолкоре буд.
Шудам пазмони оби чашмасорон,Равам, дар кӯҳсорон хона созам.
Худовандо, ки дар зотат раҳимӣ ҳасту раҳмонӣ,Чаро моро ато кардӣ ба сад ҷурми мусалмонӣ?
Кош дигарбора ошиқ будаме,Ман ба номи худ мувофиқ будаме.
Дил саропардаи муҳаббати ӯст,Дида оинадори талъати ӯст.
Ману ту ҳар ду монандем –Ту ҳам тифли баҳорониву ман ҳам,
Пеш аз марг видоъ гӯямат, эй ҷону танам,Боварам нест, ки ман дар ватани хештанам.
То туро ҷустам, замони комрониям гузашт,То ғамат хурдам, умеди шодмониям гузашт.
Бе ҳусни ту ҷавонии ман пир мешавад,Уммеди шодмонии ман пир мешавад.