Ба амри дил муҳандис мешавам охир, Ва охир ин ватанро мекунам таъмир.
263 Муфассал
Кунун, ки медамад аз бӯстон насими биҳишт,Ману шароби фараҳбахшу ёри ҳурсиришт,
262 Муфассал
Ниҳоли қоматат пурбор гардад, Туро умри наку ҳам ёр гардад.
Рӯзе, ки гузаштаст, аз ӯ ёд макун, Фардо, ки наёмадаст, фарёд макун.
Фикри булбул ҳама он аст, ки гул шуд ёраш,Гул дар андеша, ки чун ишва кунад дар кораш.
261 Муфассал
Он турки паричеҳра, ки дӯш аз бари мо рафт,Оё чӣ хато дид, ки аз роҳи хато рафт?
Ҳон, ташнаҷигар, маҷӯй з-ин боғ самар, Бедистонест ин риёзи бадудар,
Асрори азалро на ту дониву на ман В-ин ҳарфи муаммо на ту хониву на мен.
Ё раб, ту гилам сириштаӣ, ман чӣ кунам?! Пашму қасабам ту риштаӣ, ман чӣ кунам?!
Духтаре рӯзе ба ман мактуб дод,Буд мактубаш муҳаббатномае.
260 Муфассал