Мири ман хуш меравӣ, к-андар сару по мирамат,Хум хирвмвн шав, ки пеши қадди раъно мирамат.
293 Муфассал
Чашмам зи ғамат ба ҳар ақиқе, ки бисуфт, Бар чеҳра ҳазор гул зи розам бишукуфт!
То ба рухсори чу моҳи ӯ назар дорем мо,Як чаҳон ойина аз ҷавҳар ба бар дорем мо!
292 Муфассал
З-он пеш, ки ҷаҳон фурӯ монӣ фард, Он беҳ, ки набоядат пушаймонӣ х(в)ард,
Дар дайри муғон омад ёрам қадаҳе дар даст,Маст аз маю майхорон аз наргиси масташ маст.
Сабо, агар гузаре афтадат ба кишвари дӯст,Биёр нафҳае аз гесӯи муанбари дӯст.
Гар бар сари нафси худ амирӣ, мардӣ! Бар кӯру кар ар нукта нагирӣ, мардӣ!
Ё раб, сабабе соз, ки ёрам ба саломатБозояду бирҳонадам аз чанги маломат.
291 Муфассал
Зи кӯи ёр меояд насими боди наврӯзӣ,Аз ин бод ар мадад хоҳӣ, чароғи дил барафрӯзӣ.
Бе рӯйи ту хуршеди ҷаҳонсӯз мабод, Ҳам бе ту чароғи оламафрӯз мабод!