Парво макун, азизи ман, к-ин дил барои туст,Гӯянд гарчи носазо, танҳо сазои туст.
209 Муфассал
Бар тарфи боғ аҷаб дилкаш аст сояи бед, Ки ламъа-ламъа дурахшад аз он миён хуршед.
Ту хуштарин таронаи дили манӣ,Ту умри шоиронаи дили манӣ.
Маро рӯзе, ки хушканд обшорон, ёд хоҳӣ кард,Ба ҳам часпад лабони чашмасорон, ёд хоҳӣ кард.
Эзид чу нахост он чӣ ман хостаам, Кай гардад рост он чӣ ман хостаам,
Ҳар замон аз зиндагонӣ бишнавам панди дигар,Ки дарахти умр дорад решапайванди дигар.
Маро ҷустӣ, вале пайдо накардӣ,Ба бозор омадӣ, савдо накардӣ.
Ман мегузарам аз роҳ,дӯшизаи қашанге,
Марав аз ман, ки бо ту меравад дунёи рангинам,Марав аз ман, ки бо ту меравад ғамҳои ширинам.
То қиёми ишқи шӯрангезат, эй маҳваш, набуд,Ҳеҷ гаҳ дар синаи ман ин қадар оташ набуд.
208 Муфассал