Зангӯлаи бедорӣ шуморо огоҳ мекунад:Чун дарёҳотон дарёи дил нест,
249 Муфассал
Гӯянд маро, ки: «май ту камтар хӯр аз ин! Охир ба чӣ узр барнадорӣ cap аз ин?»
Дар вафои ишқи ту машҳури хубонам чу шамъ,Шабнишини кӯи сарбозону риндонам чу шамъ.
Ало ё айюҳассоқӣ, адир каъсан ва новилҳо,Ки ишқ осон намуд аввал, вале афтод мушкилҳо.
- Чу мо фосилаи арзу саморо дӯхтем аз ишқ, Дар ин фосила чандон сохтему сӯхтем аз ишқ,
- Нагардӣ то ҳадаф бар тиру пайкона, Ки дар суръат уқоб аст он.
Он шаби қадре, ки гӯянд аҳли хилват, имшаб аст,Ё раб, ин таъсири давлат дар кадомин кавкаб аст,
Худо чу сурати абрӯи дилкушои ту баст,Кушоди кори ман андар карашмаҳои ту баст.
Дар суҳбати чашмонат соғар ба кафи дастам,Ин лаҳза, ки ман мастам, дарёб, ки ман ҳастам.
Ёр меҷӯему бо ноёр қисмат мекунем,Баҳр меҷӯему бо ҷӯе қаноат мекунем.