Хушбахт мурдае, ки ба ёди гуноҳи ӯСад зинда зиндагӣ кунад андар паноҳи ӯ.
201 Муфассал
Ҳар ду нишастаем Дар рӯи тахтасанг,
То гул бичинам, аз раҳи пургил гузаштаам,То раҳ биёбам, аз сари қотил гузаштаам.
Чархи каҷабоз то ниҳон сохт каҷа, Бо неку бади доира дарбохт каҷа.
Дар кӯчаҳои шаҳрҲар субҳдам нигар
Баҳор мерасад, аз хештан фирор кунед!Қарор дар шафати ёри беқарор кунед!
Бадбахт одаме, ки надорад нишони худ,Бо ақл барнамекашад суду зиёни худ.
Илоҷи дард ҷустан дар ҳама ҳолЗи тибби Бӯалӣ кори наҷиб аст,
Холист барам бе ту, бебаҳру барам бе ту,Дунёст ба сони гӯр андар назарам бе ту.
Зиндагӣ то ки бардавом бувад,То бувад насли сонӣ бархурдор,