Аз раҳи хоксорӣ баъзеҳоДар назар гарчи ноаён ҳастанд,
204 Муфассал
Аз синаи хок, аз синаи санг,Мастона оӣ бо шӯру оҳанг,
Ту биё ба пешвозам, ки фироқ дар камин аст,Бигузар зи раҳгузорам, ки гузашти ман яқин аст.
Озори дил ҳаст, осори дил не,Хории дил ҳаст, ғамхори дил не.
Шумо гувоҳ будаедЗи рафтагони бонишон.
Баҳорам гузашт аз хазонам чӣ суд?Зи суду зиёни ҷаҳонам чӣ суд?
Метанам бо одамон, то хешро одам кунам,Мехурам ғамҳои оламро, ки ғамро кам кунам.
Бо дили дарё нишинам, то дилам дарё шавад,Бо ғами дунё бисӯзам, то дилам дунё шавад.
Дар миёни раддаҳои пахта бо қадди дутоСаҷда меорад заминро ҳамчу даргоҳи худо.
Дигар зи сӯзи дил номе намондааст,Аз базми ошиқӣ ҷоме намондааст.