Дар базм

Муаллиф: Лоиқ Шералӣ

Дар дили шаб ҷоми заррини кафи ёр

Медурахшиду диламро шод мекард.

Ҳарфҳои канда-канда, нозҳои дилбарона,

Мастӣ аз дидору аз май

Ҳастиямро бод мекард.

 

Ҳамчу шамшод аз вазиданҳои боди шӯхшанг

Печу тобе хурдаву арғушт мерафт.

Бо садои қарс-қарси панҷаҳои нозукаш

Ҷони ман ҳам аз сари ангушт мерафт.

 

Гоҳ чашмак мезаду бо як нигоҳаш мерасонд

Қиссаи ишқи ҷавониро ба ёд,

Дар дилам тӯфони баҳру нолаҳои бодро

Медамонду бар ниҳодам

Оташи ғам мениҳод.

 

Олами ишқу муҳаббат, олами сӯзу гудоз,

Олами чун хоб оромеву мудҳиш мисли ҷанг,

Оҳ, дар як он ба пеши дидагонам шуд падид.

Худ ба худ ман дуд кардам,

Бохтам аз рӯй ранг.

 

Буд вақте к-аз нигаҳҳои муҳаббатрези ӯ

Дар вуҷудам субҳи фардо медамид.

Ғунчаи бишкуфтае буду димоғи хотирам

Ҳам ба ғоиб, ҳам ба ҳозир

Бӯи онро мешамид.

 

... Одамӣ гоҳ аз ғуруру худписандӣ, худсарӣ

Қатра ҷуста, баҳрро гум мекунад.

Бо адои абруе, бо ҳукми бебунёд гаҳ

Хештанро рӯсияҳ

Дар чашми мардум мекунад.

 

Базм... Ӯ мерақсаду меболад аз худ, то ки ман

Бинаму сӯзам, ба ёд орам зи нав

Орзуи мурда, роҳи баста, он айёми дур,

Олами бебозгашти ошиқӣ,

Бахти нақди рафта аз каф...

 

Бесадо мехонд ҳар нозу адо, ҳар ҷилвааш

Достон аз достони нотамом.

Хандааш дашном буду базм бар ман маҳбасе.

Об мегаштам, ба ёдам мерасид

Рафтани он бахти ром.

 

Боз шояд зиндагӣ дорад уруҷи дигаре.

Аз тамоми нотамомиҳо тамомӣ мерасад.

Қадрдонӣ, қадрдонӣ!

Ман кунун дарёфтам,

Одамизода агар ҷое расад,

Аз қадрдонӣ мерасад.

10.5.1964

 

* * *

Чунин беқайду бепарво шудӣ ту?

Дареғ аз ҷӯшу туғёни ҷавонӣ!

Чунин дилсарду беандеша гаштӣ?

Дареғ аз раъду барқи ногаҳонӣ!

 

Чӣ шуд дар субҳи хуршедии умрат,

Ки то бегаҳ нарафта хастаҳолӣ?

Чӣ шуд дар аввали роҳи насибат,

Ки меҷӯӣ заволи безаволӣ?

 

Ҳама уммедҳо сурат набаста

Чу домони уфуқ аз ту ба дуранд.

Дареғ аз сӯзҳои нотамомат,

Ки андар ними раҳ афтода мурданд.

 

Замоне пеши чашмони ту дунё

Муаммо буду меҷустӣ дареро.

Зи оташ ғайри гармӣ, сӯхтан боз

Ту меҷустӣ сифоти дигареро.

 

Нигоҳи раҳгузар баҳрат «чаро» буд,

Сукути кӯҳ тӯфон менамудат.

Хамӯшии дару девори хона

Забон меёфт дар савту сурудат.

 

Ба ҳар як кашмакаш, афту дарафте,

Талоше, ҷангуҷӯше, гирудоре,

Ҳаромӣ, нотавонбинӣ, хабисӣ,

Ҳамоқат, носипосӣ, фитнакорӣ,

 

Ту бо ҳукми дили бекинаю пок,

Дили бедоғу ноолудаи худ

Ниҳон месӯхтӣ. Суде надидӣ.

Надидӣ оташеро ҳеҷ бе дуд!

 

Магӯ, ки нест ҳаргиз ҳақгузоре

Ҳама кас як касу як кас ҳама не.

Магӯ, ки нест бо ту ҳамсадое,

Дар ин раҳ ҳеҷ як кас бетамаъ не.

 

Магӯ, ки ин чунону он чунин аст,

Ки ҳар кас бо ҷамоли хеш зебост.

Зи каҷроҳону аз худ гаҳ бурун рав

Гумон бар: манзилат арши муаллост.

 

Марав, эй қатра, аз дарё канора,

Ки дигар ҳеҷ гоҳе барнагардӣ.

Замини хушк меошомадат зуд

Намепурсад, ки то ҳоло чӣ кардӣ…

 

Чӣ шуд дар субҳи хуршедии умрат,

Ки то бегаҳ нарафта хастаҳолӣ?

Чӣ шуд дар аввали роҳи насибат,

Ки меҷӯӣ заволи безаволӣ?

13.6.1964

Дида шуд: 201