Эй қавми ба ҳаҷ рафта, куҷоед, куҷоед?!
Маъшуқ ҳамин ҷост, биёед, биёед!
Маъшуқи ту ҳамсояи девор ба девор,
Дар бодия саргашта шумо дар чӣ ҳавоед?
Гар сурати бесурати маъшуқ бубинед,
Ҳам хоҷаву ҳам бандаву ҳам қибла шумоед!
Сад бор аз он роҳ бад-он хона бирафтед,
Як бор аз он хона бад-он бом бароед.
Он хонаи лутф аст, нишонҳош бигуфтед,
Аз соҳиби он хона нишоне бинамоед!
Як дастаи гул ку, агар он боғ бидидед?
Як гавҳари ҷон ку, агар аз баҳри Худоед?
Бо ин ҳамагӣ ранҷи шумо ганҷи шумо бод
Афсўс, ки бар ранҷи шумо парда шумоед.
Эҳром чу бастед, аз он бодия растед,
Аз хирқаи номўс ба куллӣ бадар оед.
Гар қасди шумо дидани он каъбаи ҷонҳост,
Аз дил рухи оина ба сайқал бизудоед.
Рўбанд кушоед зи сари пардаи асрор,
Пас хеш бидонед, ки на шоҳу на гадоед.
Ганҷина ниҳон гашта дар ин тўдаи пурхок,
Чун қурси қамарро шабаҳи бози сароед.
Султони ҷаҳон мафхари Табрез шумоед,
К-ашколи аҷоиб ба чӣ шева бинамоед.
Дида шуд: 331